(απαραίτητο για την ψηφοφορία των ταινιών)
(απαραίτητο για το σχολιασμό των ταινιών)

Στατιστικά

  • Σύνολο μελών: 6585

Τυχαίες ταινίες

Γιάννης Λεοντάρης

Bleu - noir

Έτος:
1987
Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος

Η γέφυρα

Έτος:
1995
Προβολή της ταινίας

Ο Γιάννης και ο Δρόμος

Απρίλιος 2007. Κείμενο του Δημήτρη Χαρίτου για την μικρού μήκους ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη "Ο Γιάννης και ο δρόμος"

ΤΩΝΙΑ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ: «Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ»

Λίγο πριν από την απριλιανή δικτατορία, ένα χρόνο πριν από τον παρισινό Μάη, και 40 χρόνια από ετούτη τη γραφή, η αλησμόνητη (και γιατί όχι: η αναντικατάστατη) Τώνια Μαρκετάκη σε μια ασπρόμαυρη ταινία διάρκεια μόλις 20 λεπτών "ακουμπώντας" σε ένα διήγημα του Μενέλαου Λουντέμη, επιχειρεί ένα προανάκρουσμα, μιαν οβερτούρα των μελλοντικών καλλιτεχνικών της ονείρων. Χωρισμένη σε δυο μέρη η ταινία της, με συνδετικό ήρωα τον Γιάννη (Γιάννης Βότσης), θαρρείς "δραπέτη" από σελίδες βιβλίων του Καμύ, εντάσσει το ατομικό πρόβλημα μέσα στο ιστορικό κάδρο της εποχής. Στο πρώτο μέρος σχηματίζεται με σύντομες – συχνά απολαυστικές – ψηφίδες η εικόνα της πολυμορφίας της εποχής εξόδου από την αισιόδοξη δεκαετία του '60 μέσα και έξω από την Ελλάδα, ενώ στο δεύτερο μέρος ζούμε την περιπλάνηση του ήρωα στην άλλη, ίσως την πιο αληθινή, «κατοικία» μας που είναι ο δρόμος (για να κυριολεκτούμε, στους νυχτερινούς δρόμους της Αθήνας 1967) ύστερα από την εγκατάλειψη του από την άπιστη αγαπημένη του προκειμένου να κάνει πλούσιο γάμο. Οι πολιτικοκοινωνικές αναφορές από τη μια και η αίσθηση της παραίτησης, αποπνέουν σκηνοθετικά επιδράσεις από Αντονιόνι και Γκοντάρ.
Σωστά κινηματογραφικά διαπιστευτήρια της Μαρκετάκη που η πρόωρη «αναχώρηση» της τα άφησε ημιτελή. Έμεινε, και σε αυτή την άσκηση το ξάφνιασμα ονομάτων που βοήθησαν όπως του Γρηγόρη και του Συρράκου Δανάλου, του Κώστα Γερεττάκου, του Παύλου Μάτεση, του Σταύρου Κωνστανταράκου, του Γιώργου Τριανταφύλλου κ.α.
Έτσι γράφεται η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, μιας τέχνης μέχρι πρότινος «χειροποίητης» και συντροφικής.

Σχόλια

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Κριτικός κινηματογράφου. γεννήθηκε και ζεί στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Αθηνών.
Γράφει κριτική και θεωρητικά κείμενα για τον κινηματογράφο και τις καλές τέχνες απο τις αρχές της δεκαετίας του '60. Γράφει επίσης, ποίηση. Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος και γενικός γραμματέας της πανελλήνιας ένωσης κριτικών κινηματογράφου (ΠΕΚΚ), ενώ στο διάστημα 1991-1993 υπήρξε Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Επι 13 χρόνια ήταν μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Εθνικής Κινηματογραφίας του Υπουργείου Πολιτισμού. Κατά καιρούς υπήρξε μέλος κριτικών επιτροπών σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και της FIPRESCI, εδώ και στο εξωτερικό, καθώς και καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Καλαμάτας. Γράφει κριτική κινηματογράφου στα περιοδικά "ΑΝΤΙ" και "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ"